loader

In 125km van frustratie naar trots! 14 oktober 2014

Gezond gespannen en ongeduldig meld ik mij 6 september om 14.00 uur bij V.V. T.O.G. in Amsterdam. Hier start over een uur de, tot nu toe, grootste uitdaging uit mijn leven. In de kantine van de voetbalvereniging zitten 45 wandelaars, die net als mij 125 km gaan afleggen. Ik doe het op een iets andere manier dan zij, namelijk in mijn rolstoel. Nadat ik mijn consumptiebonnen voor de caférusten in ontvangst heb genomen is het bijna 15.00 uur. De gezonde spanning loopt op en mijn hartslag stijgt. Dit is voor 100% zeker de adrenaline. Om 15.00 uur vertrekken we dan eindelijk en de gezonde spanning is na een kilometer of 3 weg. Amsterdam-Tilburg, 125 km rollen, het is eindelijk begonnen. Ik mag los en ben klaar om te vlammen!

De route die ik ga afleggen komt langs plaatsen waar ik nog nooit van heb gehoord.
De plaatsen waar ik doorheen rol, dat zijn er behoorlijk wat, zijn de volgende: Amsterdam, Driemond, Abcoude, Vinkeveen, Portengen, Kockengen, Haarzuilens, Vleuten, de Meern, IJsselstein, Nieuwegein, Vianen, Lexmond, Meerkerk, Hoogblokland, Gorinchem, Avelingen, Sleeuwijk, Almkerk, Dussen, Sprang-Capelle, Sprang, Kaatsheuvel, de Moer en tot slot moet ik over de finish zien te komen in Tilburg.

De eerste caférust is op 33 km in Kockengen. Hier kom ik rond 20.00 uur aan. Alles gaat nog zonder problemen en doordat ik bij de kopgroep zit, deze loopt 7,5 á 8 km/h gemiddeld, zit er een lekker tempo in. De soep met een glas cola komt als geroepen om de spreekwoordelijke motor weer van brandstof te voorzien. Onderweg is alles ook echt heel goed geregeld. Bij de wagenrusten krijg je brood en kun je koffie, melk of thee krijgen. Rond 21.00 uur vertrek ik bij de caférust. Het is inmiddels donker en wat frisser en wissel daarom mijn shirt met korte mouwen in voor een shirt met lange mouwen.

In Vleuten, op 41 km, sluit de groep die 80 km loopt aan. Hierdoor komt er weer vers bloed in het peloton. Ondanks de aanwezigheid van vers bloed nemen de gesprekken onderweg al wat af, als ik de nacht in ga is het al gauw stil om me heen. Dit betekent voor mij maar één ding: muziek op en het tempo proberen vast te houden. Ik heb me laten afzakken net achter de kopgroep omdat het tempo hoog ligt en ik dat geen 125 km vol kan houden. Omdat de kopgroep op iedere caférust verplicht moet wachten haal ik deze wel weer bij en kan ik daar dan bij aansluiten.

Rond 00.30 uur, op 58 km, is er in Nieuwegein weer een caférust. Hier heb ik mijn tape om mijn vingers en bij mijn handpalm vervagen. Dit doe ik tijdens deze tocht regelmatig om blaren te voorkomen. Na wat te hebben gegeten en gedronken ben ik om 01.30 uur weer vertrokken bij de caférust. Het nadeel van de caférusten is dat je moet wachten totdat het hele peloton wandelaars weer bij elkaar is. Dit duurt soms wel 45 tot 60 minuten. Bij vertrek in Nieuwegein heb ik daarom moeite om in mijn tempo te komen, daarom rol ik achteraan in het peloton. Uiteindelijk biedt de Lekbrug bij Vianen, op 62 km, uitkomst waardoor ik weer vooraan in het peloton van wandelaars zit. Tot nu toe verloopt alles dus nog goed en vlekkeloos. Wat ook niet onbelangrijk is, is dat ik op dat moment nog kan lachen.

Het lachen veranderd vanaf de wagenrust in Lexmond, op 68 km, in vermoeidheid en spierpijn. Het is middernacht 02.30 uur en het rollen gaat steeds moeizamer en zwaarder. Ik had al wel verwacht dat ik rond de 70 km een mentale tik zou krijgen, maar dit is een tik die tot en met de caférust in Gorinchem, op 85 km, aanhoudt. Dat komt omdat ik helemaal geen idee heb waar ik ben en ik ben helemaal in mijn eentje aan het rollen zonder iemand in de buurt. Ik vraag me tussen 02.30 uur en 06.00 uur dan ook echt hardop af waar ik in hemelsnaam aan begonnen ben. Eindelijk is daar dan de caférust in Gorinchem. Hier ben ik echt aan toe en daarom ook ontzettend blij dat ik weer even uit mijn rolstoel kan om mijn benen te strekken. Mentaal zit ik zit ik vanaf kilometer 68 helemaal stuk. Deze frustratie komt er op deze caférust allemaal uit. Emotie van frustratie omdat ik echt niet meer weet wat ik aan het doen ben en omdat ik er echt helemaal doorheen zit.

Om 07.00 uur mogen we weer vertrekken. Ik zie letterlijk en figuurlijk het licht weer. Alle frustratie ben ik kwijt en ik heb er weer alle vertrouwen in dat ik die 125 km ‘gewoon’ vol ga maken. Het is vanaf hier ook ‘nog maar’ 40 km tot aan de finish. Vanaf nu ga ik de kilometers echt aftellen. De volgende caférust is in Dussen. Dan heb ik er 102 km opzitten in mijn rolstoel. Bij deze rust heb ik mijn schouders laten masseren en ook een hele goede uitsmijter met ham en kaas gegeten. Die had ik echt even nodig na alle boterhammen en broodjes. De boterhammen en broodjes, daar heb je na 60 km echt wel genoeg van, krijg je niet meer weg. Vandaar dat ik tijdens de tocht ook mueslirepen en bananen bij had.

Als ik rond 10.00 uur vertrek bij restaurant de Koppelpaarden ben ik nog maar 23 kilometer verwijderd van de finish. Nu weet ik het echt helemaal zeker, niemand kan mij nog weerhouden van het uitrollen van Amsterdam-Tilburg. De laatste caférust, op 118 km in De Moer, neem ik ook maar heel kort pauze om de laatste 7 km nog alles te geven wat ik in me heb. Na deze caférust krijg ik het nog wel heel even zwaar omdat ik er dan echt bijna bent en al aan dat ene koude biertje denkt wat voor je klaar staat na de tocht. Hier kwam ik eigenlijk heel makkelijk doorheen door de knop om te zetten en nog even te knallen.

De laatste paar kilometers gaan op de automatische piloot. Eenmaal in de straat van de finish, Heereveldendreef in Tilburg, besef ik dat ik het dan toch echt heb gered! 125 kilometer, kippenvel van top tot teen en een brok in mijn keel. De spierpijn in mijn schouders lijk ik niet meer te voelen, het enige wat ik voel is trots.

Pim Rollen

Pim

0

  1. John • 14 oktober 2014

    Pim, klasse petje af, Beantwoorden


Geef een reactie

PimBrouwers.nl - Pim Brouwers - Zitskiën :: Handbiken :: Rollen