loader

Gebroederlijk strijdend richting onbeschrijflijke trots 11 november 2016

Zondagochtend 16 oktober 8.30 uur, wat was het fris… zeg maar gewoon koud, maar wat had ik zin in de dag, mijn eerste run als lid van Team No Limits! Na mijn startbewijs, en de startbewijzen van mijn buddy’s, te hebben opgehaald was het tijd om mezelf warm te rollen richting het punt waar mijn buddy’s en ik gingen verzamelen. Samen met mijn team van 5 buddy’s was ik klaar om 19km lang zij aan zij te vlammen. Hoe lang maakte mij niet zoveel uit, alhoewel, ik had mijn doel op 6 uur gezet. Een half uur voor de start was er nog een mooie verrassing met de toevoeging van een extra buddy. Nu gingen we niet met 5, maar met 6 buddy’s knallen! De gezonde spanning nam toe naarmate de tijd wegtikte, dit zorgde er ook voor dat de adrenaline inmiddels door mijn lichaam stroomde. Eindelijk, 9.45 uur, de Strong Viking Brother Edition ging van start voor mij en mijn buddy’s. Samen met Michel de Jong, Eddy-Paul Bakker (die er als verrassing bij kwam), Ron Ranzijn, Marieke van Horssen, Johan van Ginkel en Robert Hofman was ik vastberaden om 19km lang te strijden als echte brothers!

Sterk begin
Dat het zwaar ging worden wisten mijn buddy’s ik van te voren, dat maakt de uitdaging alleen maar mooier. Hierdoor was het hele team vanaf het begin scherp, waardoor meteen duidelijk was hoe we iedere hindernis gingen pakken. De eerste hindernis, over de startmuur klimmen, was genomen. Snel een houten stellage op en door in de rolstoel, want veel zal op rolletjes lopen vandaag. Dat het zwaarder ging worden dan bij de Water Edition van Strong Viking in juni had ik al snel door, het parcours liep namelijk al snel omhoog do. Gelukkig gaat alles wat stijgt ooit een keer naar beneden, maar dit waren niet de enige hoogtemeters die Hdeze dag gingen maken. De gezonde spanning was gelijk verdwenen en maakte plaats voor nog meer adrenaline.

strong-wall-sv-brother

Het eerste obstakel diende zich al snel aan, touwklimmen, eenmaal boven was het tijd om vol uit te halen tegen een bel om vervolgens al hangend aan het touw naar beneden te glijden. Omdat de kleding van mij en mijn team nog helemaal schoon was, werd het tijd om te gaan tijgeren door de modder. Vies waren we nu allemaal, dus werd het tijd voor de mudtrenches. Dit betekende ook dat we het eerste water moesten trotseren. Gelukkig lag de temperatuur in de nacht in die week tussen de 3 en 7 graden. Het water was dus prima te doen… Klagen deed ik niet. Sterker nog, lachend ging ik over de trenches want uiteindelijk moest toch ieder obstakel genomen worden en van een klein beetje kou gaat een mens niet dood.  Met behulp van mijn buddy’s die mijn voeten in de trenches plaatste en mij, in het water, weer opvingen. Zo gingen we iedere mudtrench, als een geoliede machine, te lijf.

Eenmaal uit de mudtrenches volgde de Langhus, een schuine muur waar je overheen moet zien te komen door een touw te gebruiken, en typische Strong Viking obstakels zoals ‘Carry the Shield’, ‘Balance Bars’ en ‘Viking Battle’.  Na deze typische Viking obstakels volgde een erg smalle loopbrug, waarna ik met een zak zand van een kilo of 15 een stuk moest gaan rollen. Vervolgens met rolstoel en al over een bruggetje waar ik iets te enthousiast, zonder te wachten op mijn buddy’s, af wilde rollen. Na de obstacles ‘Throw a Hammer’ en ‘Carry a Viking’ wat typische Strong Viking onderdelen zijn, werd het tijd voor het zwaardere deel van het parcours.

img_0545

Positieve hoogspanning
Het zwaardere deel van de 19km begon, voor mijn buddy’s, met het trainen van hun buikspieren. Het was namelijk tijd voor het stroomobstakel Thor’s Lightning. Onder het motto: ‘Spastisch fantastisch’ ging ik deze uitdaging aan. Het is bij Thor’s Lightning de bedoeling dat je volledig geconcentreerd en met een goede controle over handen en armen, met een stokje in je handen wat een ijzer uiteinde heeft met een opening, langs een stroomdraad loopt. Nou was die volledige concentratie niet het probleem, maar die controle over mijn armen en handen (spastisch zijn blijft een feest) bleek toch lastig. Als je met het ijzeren uiteinde de draad aan raakt krijg je, u raad het al, nogal een schokeffect. Na schitterende controle over mijn armen en handen en 20 schokken verder (helaas hielp het niet dat ik op rubber banden stond ;)) was ik, letterlijk en figuurlijk, weer volledig opgeladen.

Op volle oorlogssterkte vervolgde wij, mijn buddy’s en ik, al tijgerend onder een bruggetje door onze weg. Na een stuk rollen was het tijd om een heuvel op te tijgeren. Dit was een zware opgave en uiteindelijk kwam ik, met hulp van de slings die Ron en Robert om mijn schouders hadden gegooid, boven. Dit omdat de kracht halverwege de heuvel aan het wegvloeien was. Eenmaal boven moest ik even op adem komen. Dit was ook wel nodig, want hierna kwam een obstakel waar ik samen met mijn buddy’s hard voor moest werken, namelijk: The Brother Hill. Het is bij dit obstakel de bedoeling dat je als menselijke piramide en via touwen/netten bovenop een schans komt. Dit had wat voeten in aarde, maar uiteindelijk staat mijn team (en dus ook de piramide) als een huis, dus boven komen was ons gelukt.

brother-hill

Gelijk door naar het volgende obstakel, The Monkey Bars. Slingerend als een aap van stang naar stang haalde ik de overkant. Dit ging behoorlijk snel en hierdoor kwam ik, na dit obstakel, in een goed ritme te zitten. Het skeletonframe was het volgende obstakel wat ik samen met mijn buddy’s overwon. Zij zetten mijn voeten neer hoe ik ze per se wilde hebben voor goede grip en zo bleven we (Ron, Michel, Johan, Marieke, Robert en ik) vrolijk doorgaan.

dsc00521

 Hoge bergen, beginnende dalen
Het werd tijd om een rots, de ‘Stone Wall’ op te klimmen. Dit vergde veel geduld en concentratie. Ik moest mijn buddy’s coachen hoe ik mijn voeten het liefst wilde hebben, maar tegelijkertijd moest ik zelf ook spanning op mijn bovenlichaam houden om ervoor te zorgen dat ik stevig stond. Eenmaal boven werd het mij al rollend, en met behulp van mijn buddy’s die al rennend met slings voor mijn stoel liepen, duidelijk dat ‘Storm The Castle’ het volgende obstakel in het rijtje was. Deze was bij de Water Edition ook gelukt, dus nu moest deze zeker te doen zijn. Met behulp van de slings en op armkracht van mij en mijn buddy’s stonden we bovenop de hindernis. Ik merkte dat mijn lichaam al wat meer  uitgeput raakte, maar ik moest door, want ik wilde proberen om deze run binnen zes uur te halen.

Gelukkig had ik mijn buddy’s die mij door deze dip heen hebben gesleept. Na deze hindernis mocht ik met een grote tractorband aan de haal, de Tyre Flip. Deze ging redelijk soepel en als een geoliede machine ging ik samen met mijn team door naar de Weaver. Onder een houten balk door, over een houten balk heen, onder een houten balk door, over een houten balk heen en dat dan een keer of acht. Door een goede samenwerking en een goede verdeling van de krachten kostte dit minder tijd dan verwacht. Nu gingen we door naar de Fjord Drop. De mooiste, vetste, grootste en leukste glijbaan van heel Nederland! Van een meter of 10 hoog gleed ik naar beneden in het, nog steeds heerlijke ijskoude, water. Dit mocht de pret echter niet drukken. Al merkte ik wel dat ik, voor het eerst deze run, iets van kou voelde en weer in een klein dipje terecht kwam.

Adrenalineboost door collega Vikings
Deze kou verdween al redelijk snel doordat ik mezelf warm aan ging rollen. Ook de commentaren van iedere collega Viking die ons inhaalde waren schitterend. Van ‘Klasse mannen’ (maar er zat toch ook echt een vrouw bij) tot ‘Respect helden’ kwamen verschillende keren voorbij. Dit gaf mij, en mijn buddy’s, extra energie tijdens de run en dat zorgde er mede voor dat we steeds net dat beetje extra konden geven bij een obstakel.

strong-wall

Voordat ik aan de Water Cage begon had ik bij de verzorgingspost nog snel wat stukken banaan naar binnen gewerkt voor de energie. Snel door de Water Cage richting het obstakel met de naam ‘Over and Under’. De naam verraadt al wat er bij dit obstakel moest gebeuren. Waar je overheen moest klimmen was een kleine steiger. Dit ging twee keer goed. Bij de unders was ik de eerste keer iets te enthousiast, hier kreeg ik het team weer aan het lachen, en natuurlijk deed ik zelf ook mee. Daarna kwamen we aan bij de two bars. Helaas hebben we dit obstakel overgeslagen omdat dit niet veilig was. Uiteindelijk was het een goede beslissing, maar toch baalde ik. Tijd om te balen had ik echter niet want dat mocht ik er uit gaan paintballen. Na het paintballen moesten we een rondje lopen met zakken van 15 à 20 kg. ‘RaiseThe Anchor’ ging mij makkelijk af waarna het tijd werd om te tijgeren met een gewichtszak. Ik merkte dat het mij steeds meer kracht ging kosten. Dit was ook niet heel gek, we zaten namelijk al bijna op 14km. Maar finishen zouden we gaan doen. Of het in 6 uur ging lukken was de vraag, sneller dan de Strong Viking Water Edition in juni moest zeker lukken.

Na het tijgeren met gewichtszak was het tijd om de ‘Walls 2.0′ te gaan bedwingen. Dit zijn verschillende muren in verschillende posities. Door de ervaring van mij en mijn buddy’s verliep dit vrij soepel. Nog even met mijn rolstoel over een bruggetje en daarna was het tijd om te laten zien of ik mezelf kon meten met ‘The Iceman’ Wim Hoff.

Afwisselingen in parcours
Het was tijd om de skihal in te gaan, ja u leest dit goed, de skihal. Normaal ben ik dat gewend, maar dan heb ik net wat andere kleding aan. Wat ik wel wist was dat ik hier goed op mijn ademhaling moest gaan letten. Eenmaal in de skihal moest ik door een tunnel kruipen en was het weer tijd voor de ‘Langhus’ de schuine muur waar ik overheen moest via het touw. Snel de skihal uit, al was dat niet heel verstandig, mijn ademhaling moest ik namelijk weer even onder controle krijgen.Daarna snel doorrollen om onder een bruggetje door te tijgeren. Hierna kwam een ‘leuke’ verrassing. Het was tijd om veel te gaan lopen, bergop wel te verstaan. Dit maakte het, voor mij en mijn buddy’s, erg zwaar. Mijn benen waren al behoorlijk moe van de stukken die ik had moeten lopen en dan ga ik vaak hangen aan mijn buddy’s. Vandaar dat we afspraken om op de tweede heuvel een rustpauze in te lassen.

arctic-area-strong-viking-brother

Uiteindelijk beneden aangekomen stond daar de ‘Platinum Rig’. Dit is een combinatie obstakels waar je via monkey bars, ringen en touwen aan de overkant moet zien te komen. Helaas kon ik dit obstakel niet helemaal afmaken want ik verloor mijn grip bij de ringen. Het was nu nog 5km en inderdaad. De 6 uur ging ik niet halen, maar sneller finishen dan bij de Water Edition moest en zal lukken. De verzorgingspost sloegen we deze keer over en we liepen nogmaals omhoog tegen een aantal heuvels om vervolgens over te steken door het water. Na Thor’s Odyssey, waar je met zandzakken de berg op moet lopen, kwamen we uit bij de Gunnar’s Struggle. Dit obstakel was zwaarder dan bij de Water Edition, met name omdat hij deze keer aan het einde zat.

De Strong Wall moest ook nog overwonnen worden, en al had Michel de Jong zijn twijfels of we deze moesten gaan doen, wist ik zeker dat ik hem ging pakken. Na bijna 6 uur knallen was het team wel op elkaar ingespeeld, dus ook deze hindernis was geen probleem. Snel ‘nog even’ touwklimmen bij de RopeClimb XL om vervolgens vermoeid voor de tweede keer de ‘Stone Wall’ te beklimmen. Heel langzaam klom ik, met behulp van mijn buddy’s naar boven. Eenmaal boven snel door naar het éénnalaatste obstakel, wat ook nog eens een combinatieobstakel was, de Varjagen Saga.  Bij deze hindernis is het de bedoeling om achtereenvolgens tegen een schuine muur op te lopen, via de steiger als een aap naar het platform te komen om vervolgens onder een net door te klimmen, de monkeybars te halen, met losse ringen naar de overkant te komen om tot slot met stokjes, die je om en om in een peg board moet steken, het obstakel af te maken.

Voordat ik aan de Varjagen Saga begon hoorde we in de verte al dat er omgeroepen werd dat ik er al aan kwam. Dit zorgde voor extra motivatie, hierdoor moest ik wel even geremd worden in mijn enthousiasme, maar dat ik mijn tijd van de Strong Viking Water Edition ging verbeteren stond vast!

varjagen-saga

Heldenonthaal bij finish zorgt voor emotie
Nog een klein stukje rollen, tijgeren onder een bruggetje, en dan was daar toch echt het allerlaatste obstakel! De Walhalla Steps waren bedwongen en toen ik op de Walhalla Steps stond gebeurde er iets waar ik nooit van had kunnen dromen. Alle mensen stonden rond de Walhalla Steps te klappen en te juichen. Even dacht ik het kleine stoere jongetje te zijn wat zijn tranen in probeerde te houden. Dit bleef bij proberen want nog geen 10 seconden later liet ik mijn emoties de vrije loop. Dit moment zal ik nooit, maar dan ook nooit, meer vergeten. Dit gaf mij een onbeschrijflijk mooi gevoel van trots.

finish-strong-viking-brother

Tot slot wil ik nog een aantal mensen bedanken. Op de eerste plaats mijn buddy’s: Michel de Jong, Eddy-Paul Bakker, Ron Ranzijn, Marieke van Horssen, Johan van Ginkel en Robert Hofman. Op de tweede plaats de organisatie van Strong Viking voor de zware, maar geweldige run, Erwin van Haren van Strong Viking voor het sponsoren van de startbewijzen van mij en mijn buddy’s, mijn collega vikings die mij en mijn team onderweg hebben aangemoedigd en tot slot wil ik iedereen bedanken voor de geweldige reacties die ik heb gekregen na het volbrengen van de 19km Strong Viking Brother Edition.

Pim

0 # #

  1. Eddy-Paul Bakker • 12 november 2016

    Dikke prestatie Pim. Ik ben blij dat ik alsnog erbij kon zijn, het is een voorrecht om als buddy mee te mogen gaan op jou avonturen. Telkens weer lukt het jou om je grens te verleggen. Nog even over die finish, volgens mij is dit je mooiste OCR tot nu toe. De speaker van Strong Viking, die tekeer gaat en jou naam scandeert kippenvel tot op mijn oorlellen. De massa mensen die even alles opzij leggen om voor jou daar te applaudisseren, in een woord. GOUD. Strong Viking enorm bedankt voor jullie inzet om dit alles mogelijk te maken. Nu heb je wel een hele hoge grens neergelegd voor jezelf. Dit roept wel heel veel nieuwsgierigheid naar je volgende uitdaging..... Beantwoorden


  2. Jeanine den Engelsman /Picture your Sport • 12 november 2016

    Hey Topper,

    Was weer leuk je gezien te hebben met jouw trouwe buddies!

    Ik ben blij dat ik ook nog wat heb kunnen bijdragen met de foto's.

    Zie je wel weer bij een volgende run, kanjer!

    Met sportieve groet,

    Jeanine den Engelsman
    Picture your Sport Beantwoorden


  3. Robbert Dieperink • 12 november 2016

    Wauw Pim, wat is het toch altijd heerlijk om een blog van jou te lezen. Je beschrijft het altijd met zoveel passie, geweldig.

    Wat een topprestatie, 19 km lang in de modder "spelen"! Ik doe het jullie niet na!

    Volgende keer probeer ik er weer bij te zijn om je weer te vereeuwigen op de foto! Beantwoorden


Laat een reactie achter bij Eddy-Paul Bakker Cancel

PimBrouwers.nl - Pim Brouwers - Zitskiën :: Handbiken :: Rollen