loader

Rolstoel blijft achter voor, letterlijk, mijn allereerste obstacle run! 23 oktober 2017

Afgelopen zaterdag, 14 oktober, was het weer tijd voor een obstacle run, en niet zomaar één. De Brother Edition van Strong Viking stond op de planning. Deze obstacle run was anders dan alle anderen. Normaal gesproken stond ik bij Strong Viking Runs altijd aan de start in mijn rolstoel aan de start en was het plan om 19km af te leggen, deze keer bleef mijn rolstoel achter bij de start/finish en ging ik 7km lopen met mijn buddyteam bestaande uit: Eddy-Paul Bakker, Johan van Ginkel, Michel de Jong en mijn zus Floortje het werd ook wel eens tijd dat ik een obstacle run letterlijk ging nemen. Want zoals Strong Viking speaker Henry Wessels bij mijn start om 10.20 uur zei: ‘Dat je het in die rolstoel kan geloven we wel Pim, het moet eens afgelopen zijn met die onzin!’, waarop mijn rolstoel bij de start/finish werd gezet.

(Iets te) Enthousiast begin
Eenmaal over de startmuur kon het avontuur beginnen. Zoals gewoonlijk begon ik (iets) te enthousiast aan mijn run waardoor ik al snel werd afgeremd door mijn buddy’s. Dit was vooral nodig in de stukken dat het parcours naar beneden liep omdat ik anders letterlijk rollend naar beneden ging. Ondanks dat ik afgeremd moest worden bleef de tempo er goed inzitten. Dit zorgde ervoor dat we al redelijk snel bij de Dragon Ropes kwamen. Hier zo snel als mogelijk ingeklommen en de bel aangetikt om mezelf, met hulp van mijn buddies terug te laten zakken op de grond. Nu werd het tijd voor de bekende Stone Wall bij de Brother Edition. Dit ging beter en sneller dan verwacht. Door mezelf goed te concentreren op de manier van het wegzetten van mijn voeten klom ik de muur in een redelijk hoog tempo op. Tot nu toe miste ik mijn rolstoel totaal niet, sterker nog, zonder onnodige ballast lopen was ook wel eens lekker voor mijn buddy’s ;).

Kruipen, Slingeren, Slaan en Sleuren
De Stone Wall was bedwongen en beneden aangekomen was het tijd om te tijgeren, omhoog, het obstakel heet ook niet voor niets Crawl Up. Dit viel mij wel wat tegen, maar uiteindelijk kwam ik met horten en stoten, al tijgerend boven. Daar werd ik letterlijk opgevangen door mijn buddy’s, na inspanning gaat het opstaan namelijk nooit geheel vlekkeloos, en konden we door naar de Monkey Bars. Slingerend van stang naar stang bracht ik het er bij dit obstakel beter vanaf, die apentrucjes zijn mij immers niet vreemd.

Monkey Bars SV Brother

 

De apentrucjes hadden we wel weer gehad en het was tijd om vol te gaan rammen bij de Hammer Banger. Waar ik in mijn rolstoel altijd problemen ondervind bij dit obstacle, als ik de balk steeds verder weg sla kom ik er steeds moeilijker bij, ging dit staand een stuk beter nadat ik de ideale manier had gevonden om de hamer vast te pakken. Het was tijd voor 100m rust, want na de Hammer Banger kwamen we uit bij Carry a Viking, dus ging Johan 100 meter lopen met mij op zijn rug. Nou is het normaal gesproken de bedoeling dat je daarna gaat wisselen, maar omdat ik nog een kilometer of 4 moest lopen (en omdat ik mijn benen ook na zaterdag nog graag had willen gebruiken) besloot ik dat het veiliger was om maar ‘gewoon’ door te lopen.

Na een korte pauze bij het zogenoemde Nutrition Point was het tijd om te gaan slepen met boomstammen en busjes. Eerst waren de busjes aan de beurt. Met een groep mensen trokken we een bestelbus met behulp van een touw onze kant op. Omdat balans en coördinatie de kwaliteiten zijn waar ik in uitblink, ging ik er voor de verandering maar even bij liggen, we hadden het bestelbusje toch al op de plek waar het moest zijn. Vervolgens werd het tijd om boomstammen te sleuren, of nou ja sleuren, in mijn geval meer achter me aan meeslepen. Met een grote haak hadden we de boomstam aan mijn klimgordel, van SafetyPro, vastgemaakt en toen zat er niets anders op dan verstand op 0 en lopen.

Crawl Up SV Brother

Eindelijk modder in de laatste loodjes!
Na het boomstam sleuren was het tijd voor de Log Road, dit zijn balken waar je overheen moet zien te springen. Voordat we aan dit obstakel begonnen was ik al een stuk vooruit gerend en kon ik even mijn rust pakken bij de eerste balk van de Log Road. Mijn buddy’s heb ik natuurlijk niet voor niets bij en als een geoliede machine haalde we ook dit obstakel. Na de Log Road was het tijd voor mijn ‘favoriete’ onderdeel van de run: de  Balance Bars. Met aan beiden zeiden één buddy ging dit vrij vlekkeloos. Hierna was het tijd voor Carry The Shield, hierbij moest ik met een schild en hamer in mijn handen naar boven én naar beneden lopen. Ik rende te snel, zoals zo vaak deze run, naar boven met schild en hamer waardoor ik, toen ik uiteindelijk naar beneden moest lopen, halverwege mijn schild af moest geven aan Eddy omdat het toch wel zwaar werd en mijn looppatroon kwam er hierdoor ook niet heel veel beter uit te zien. Nadat we de Langhus (een muur waar je met behulp van een touw overheen moet zien te komen) was het eindelijk tijd om vies te worden. We zagen namelijk nogal schoon en als je een obstacle run doet dan doe je dat ook om goed onder de modder de finish te bereiken. De Mud Crawl en Mud Trenches volgde zich achter elkaar op. Na weer veel te hebben gelachen in de Mud Trenches, omdat ik dan altijd de neiging heb om headfirst het water in te gaan, gewoon omdat het kan, en omdat mijn benen normaal al niet heel veel meegeven dus laat staan in diepe modder. Mud Trenches blijven dus altijd een feest
Credits: Chris van Breeden (Mudshots)           20171014_CLB7373

Foto’s: Chris van Breeden (Mudshots)

Met nog 2km te gaan was het einde helaas al in zicht. Dan zou ik mijn eerste obstacle run lopend hebben volbracht, wie dat ooit 2 jaar geleden tegen mij had gezegd toen ik begon met obstacle running had ik voor gek verklaard, maar eerst moesten de Brother Hill, Storm The Castle en The Walhalla Steps nog genomen worden. Bij het eerste, van de laatste 3 obstakels, The Brother Hill, vormde Johan en Michel een menselijke toren waardoor ik via hen omhoog kon klimmen. Eddy trok mij door middel van het touw wat ik vast kon pakken omhoog en toen waren er nog maar 2 obstakels. Na inmiddels 4 keer Strong Viking te hebben gedaan zijn mijn buddy’s en ik wel ervaren in Strom The Castle. Via slings (grote vrachtwagenbanden) wordt ik omhoog getrokken en een persoon die boven op het obstakel zijn hand uitsteekt helpt mee zodra ik een hand kan pakken. Floortje en Michel hielpen mij, via verschillende plateau’s naar beneden en nu was het dan bijna zover. Alleen ‘nog even’ de Walhalla Steps opkomen en dan had ik mijn eerste obstacle run, waar we het woord run letterlijk kunnen nemen, voltooid.

Eenmaal bovenop de Walhalla Steps bleek dat het boven verwachting goed was gegaan. Zelf had ik verwacht er 3 tot 3,5 uur over te doen, maar na 2,5 uur kwam ik al over de finish! Zoals gewoonlijk werd ik, met enige vertraging, groots binnen gehaald door Henry Wessels. Die vertraging was mijn schuld, ik had namelijk bij Henry aangegeven dat ik er zeker 3 uur over zou gaan doen. Dus Henry, volgend jaar doe ik het iets rustiger aan ;).

Dan wil ik tot slot mijn buddy’s bedanken voor de ondersteuning, zonder hen is het voor mij niet mogelijk om deel te nemen aan een obstacle run, Henry Wessels wil ik bedanken voor het grootse onthaal (dit blijft iedere keer weer bijzonder), SafetyPro wil ik bedanken voor het beschikbaar stellen van een klimgordel die bij de komende runs goed van pas gaat komen, Chris van Breeden (mudshots wil ik bedanken voor de foto’s en tot slot wil ik Strong Viking en Erwin van Haren bedanken voor de sponsoring van de tickets voor mij en mijn buddy’s! Het was weer een werelddag in de modder! De eerste lopende/rennende obstacle run smaakte naar meer, vandaar dat ik in 2018 een obstacle run van 13 km ga lopen! Het blijft toch bijzonder wat sport met een mens kan doen!

SV Brother aftermovie

Pim

2

Geef een reactie

PimBrouwers.nl - Pim Brouwers - Zitskiën :: Handbiken :: Rollen