loader

Ruim zes uur teamwork in 19km zorgt voor onverwachte heldenstatus bij Strong Viking Water Edition 27 juni 2016

Met een gespannen koppie stond ik zaterdag 11 juni 09.00 uur klaar op het terrein van Strong Viking. 19km Strong Viking Water Edition was deze dag de sportieve uitdaging. Samen met mijn team startte ik om 10.00 uur, dus moest ik nog één uur wachten voordat ik gas mocht gaan geven. Dat uur wachten was niet heel bevorderlijk voor de spanning. Gelukkig ging dit uur snel voorbij. Zo zat ik net een paar minuten in mijn rolstoel en Omroep Gelderland wilde mij even spreken. Dat ik in een rolstoel deel ging nemen aan de Strong Viking Run viel hen natuurlijk op. Op camera legde ik uit hoe ik dit ging doen en had ik mijn streeftijd prijsgegeven. Na het interview met Carrie ten Napel, die namens Omroep Gelderland verslag deed van de Strong Viking Run, was het tijd om voor de camera’s van het BNN-programma Je Zal Het Maar Hebben mijn verhaal te doen. Het was inmiddels 09.45 uur. Tijd om samen met mijn buddy’s Eddy-Paul Bakker, Robert Hofman, Niels Nat, Johan van Ginkel, Peter Scheidsbach en Jacco Burgers (die alles vast heeft gelegd met zijn GoPro) naar het startvak te  gaan. Wat had ik er zin in! De adrenaline stroomde door mijn lichaam. Het startschot, wat in mijn hoofd al lang had geklonken, liet nog even op zich wachten, toch was het tijd om te gaan knallen! Met maar één doel: door zoveel mogelijk zelf te doen de finish halen van de 19km lange Strong Viking Water Edition!

Eindelijk starten
Eindelijk klonk om 10.00 uur het officiële startschot van ‘mijn’ 19km Strong Viking Water Edition en de gezonde spanning maakte plaats voor focus. Bij het nemen van het eerste obstakel stond iedereen te klappen en te juichen. Dit beloofde nog wat voor de rest van de run.

Na het eerste stuk door de modder gerold te hebben (in mijn rolstoel wel te verstaan) en touw te hebben geklommen, waarbij ik bovenaan het touw een bel moest luiden, moest ik via een touw naar beneden lopen. Beneden aangekomen lag de Mud Area op mij en mijn team te wachten. U als lezer begrijpt het al, heel lang schoon bleven we niet. Met ondersteuning van mijn buddy’s baande ik mij lopend een weg door de modder. Dit maakte al snel plaats voor tijgeren om vervolgens bij balken uit te komen waar overheen, onderdoor en weer overheen moesten. Waar de eerste keer over goed ging was ik de tweede keer, op z’n zachtst gezegd, iets te enthousiast waardoor ik headfirst in de modder belandde. En ik moet toegeven, het was geweldig!

Diversiteit in parcours
Het parcours bij de Water Edition van de Strong Viking Run is veel diverser dan bij Mudmasters, wat in september vorig jaar mijn eerste obstacle run was. Dat maakt de Strong Viking Run, in mijn beleving, ook net iets mooier en uitdagender. Na het korte, maar verfrissende, modderbad in de mud area klom ik, met behulp van mijn team, soepel over een muurtje om vervolgens een band uit een sloot trekken. En om het feest helemaal compleet te maken kwamen we daarna uit bij de monkeybars. Hierbij is het de bedoeling dat je als een aap zwaaiend van stang naar stang gaat. Vanwege mijn spasme kan ik niet zwaaien met mijn benen. Daarom houden mijn buddy’s mijn benen stil en probeer ik op mijn armen de overkant te bereiken. Bij Mudmasters in september haalde ik de laatste twee stangen niet, dus dit keer wilde ik hem helemaal halen. Gefocust begon ik aan de monkeybars en maakte ze deze keer ook af! De ontlading was, aan het einde van de monkeybars, dan ook groot.

Deze ontlading mocht ik er, na een stuk rollen, al snel uit gaan rammen. Met een hamer moest ik een balk een aantal meter van me vandaan slaan. Dit ging mij prima af, dus op naar het volgende obstakel van de Water Edition. Maar eerst moest ik, in twee pogingen, een hamer tegen een tegen een bordje aangooien wat aan drie dikke balken was bevestigd. Hier kreeg ik twee pogingen voor. Als dit mij het niet lukte was de opdracht 10 burpees. Ik hoor het die kerel van de organisatie nog zeggen, alsof hij extra druk op wilde leggen. Dat hielp prima, ik gooide ‘gewoon’ in één keer raak. Lachend vervolgde ik, samen met mijn team, de 19km.

Samen sterk
Onderweg bleek maar weer eens dat er, bij de sport Obstacle Running, niemand achterblijft. Bij het klimmen over hooibalen kreeg ik hulp van mensen die niet tot mijn team behoorde. Eenmaal over de hooibalen geklommen deed de Water Edition zijn naam eer aan. Samen met mijn team moest ik over balken heen die net boven het water hingen. Zo moesten we ons een weg zien te banen door het water. Als ik met mijn bovenlichaam kracht zet wordt mijn onderlichaam een plank, dus heel makkelijk ging dit niet. Maar met behulp van mijn super team sloegen w’ij ons hier ook doorheen.

Al lopend door het water en rollend door de modder vervolgde we als hecht team de 19km Strong Viking Water Edition bij de Mud Trenches. Nu werd het tijd om, net als bij de mud area, letterlijk door de modder te gaan rollen! Na goed teamwork bij de trenches was het tijd om mezelf op te gaan maken voor de zwaardere obstakels van de run.

Bron: Chris van Breeden (Waarismijnfoto)

Zware maar hele gave obstakels
Na eerst nog te hebben getijgerd door het water gingen we richting ‘Storm The Castle’, één van de zwaardere hindernissen op het parcours. Dit is een ramp waar mensen een aanloop moeten nemen en zich dan, met behulp van anderen, omhoog moeten trekken om op de de hindernis te kunnen staan. Nou eindig ik dat aanloopje heel vaak als een stervende zwaan, dus had mijn team een andere manier bedacht om Storm The Castle te kunnen voltooien. Door middel van een touw, waar ik met een karabiner aan vastgemaakt werd, kon ik mezelf omhoog trekken. Al het publiek en deelnemers van de Strong Viking Run die bij dit obstakel waren stonden te klappen en te juichen, dit zorgde voor extra energie.

Storm The Castle

Hierna werd het tijd om een stuk te gaan zwemmen richting de Flying Ragnar. Zwemmen is helaas niet mijn sterkste onderdeel, maar het blijft natuurlijk de Strong Viking Water Edition. Bij de Flying Ragnar is het de bedoeling dat je vanaf een platform naar een trapese springt. Nou is springen ook niet iets wat ik vaak doe en goed kan, maar nooit geschoten is altijd mis was mijn gedachte. Helaas kon ik de trapese niet vastgrijpen, al scheelde het niet heel erg veel. Eenmaal op het droge aangekomen had ik het wel even zwaar door de kou die op mijn spieren sloeg. Het zwemmen richting de obstakels waar het water de boventoon voerde viel toch zwaarder dan verwacht. ‘The Iceman’, een bak met water waarvan de temperatuur ongeveer 5°C is, was het volgende waar ik doorheen moest zien te komen. Voordat ik hier door moest wilde ik eerst met één been voelen hoe koud het water was. Mijn spieren verkrampen nogal makkelijk in koud water en omdat ik het al niet heel warm had heb ik, met pijn en moeite, besloten om ‘The Iceman’ over te slaan.

Fjord Drop & Viking Jump
Tijd om te balen had ik niet en dat was maar goed ook. Het volgende obstakel, nou ja obstakel, meer speeltoestel voor volwassenen, diende zich alweer aan. De Fjord Drop, een glijbaan op 10 meter hoogte, lag er namelijk schitterend bij. Wat was dat gaaf! Nagenieten kon echter pas na de run en was van latere zorg. Het was tijd om mezelf weer warm te gaan rollen richting de Viking Jump. Aangekomen bij de Viking Jump was ik weer goed op temperatuur en mochten we weer gaan afkoelen, heerlijk! Van een platform op ongeveer 2 meter hoogte sprong ik het water in. Hier werd ik opgevangen door mijn buddy’s die mij naar mijn rolstoel begeleidde. Na de Fjord Drop & Viking Jump werd mijn atletisch vermogen getest door over twee muren heen te klimmen. Het obstakel wat hierna volgde was de Gunnar’s Struggle. Wat hier gebeurde was zo onbeschrijflijk gaaf dat het mijn buddy’s kippenvel bezorgde.

IMG_3340-Edit

Extra adrenaline door aanmoedigingen
Bij dit obstakel krijg je staaf in je handen gedrukt die je op twee balken moet leggen. Door deze staaf te verplaatsen moet je proberen om aan de overkant te komen. Iedereen stond klappend, juichend en schreeuwend te wachten tot ik de Gunnar’s Struggle had afgemaakt. Dit had ik zelf niet eens door omdat ik volledig gefocust was. De aanmoedigingen had ik dan niet door, ik had wel door dat er extra energie vrijkwam om de Gunnar’s Struggle succesvol af te ronden.

Screenshot_20160625-171515

De aanmoedigen gaven ons als team extra energie voor de laatste kilometers. Na een aantal keer heuvel op te zijn gelopen in het bos, was het tijd om weer ergens overheen te klimmen. Nog een paar stukken zwemmen, lopen door de modder, boomstam slepen vanuit mijn rolstoel en een stuk tijgeren. Nu begonnen we echt aan de laatste kilometers.

Laatste kilometers vol gas
Het eerste obstakel van de laatste paar kilometers was de apenhang. Deze was erg lang en halverwege begonnen mijn armen dan ook aardig te verzuren. De knop was, mede dankzij de vele aanmoedigingen, snel omgezet. Na de apenhang moest ik voor de tweede keer gaan touwklimmen met de bedoeling dat ik bovenaan het touw een balk moest aantikken. Dit ging redelijk vlot dus konden we weer een obstakel afvinken. Gelukkig voor mijn benen mocht ik daarna een zware autoband nog een paar keer op zijn kant gooien om vervolgens voor de laatste keer te gaan tijgeren. Lopend door de modder kwamen we bij de weaver uit. Dit obstakel bestaat uit balken waar je, normaal gesproken, overheen en onderdoor moet. Ik maakte er een sport van om de weaver volledig bovenlangs te nemen.

Apenhang Strong Viking

Bij de laatste kilometers, nog voor de laatste hindernis, trapte Omroep Gelderland heel even op de rem. Zij wilden ons, mijn team en ik, het laatste stuk van de Strong Viking Run volgen. Het laatste, en zwaarste obstakel, voor de finish was de Varjagen Saga. Bij deze hindernis is het de bedoeling om achtereenvolgens tegen een schuine muur op te lopen, een sprong maken, onder een net door klimmen, de monkeybars halen, met losse ringen naar de overkant te komen om tot slot met stokjes, die je om en om in een peg board moet steken, het obstakel af te maken. Het oplopen tegen de schuine muur, de sprong en het klimmen onder het net door deed ik met ondersteuning van mijn buddy’s en op de laatste krachten die ik nog over had. Na het afronden van de Varjagen Saga was ik helemaal gesloopt, maar dat maakte mij helemaal niets meer uit. Ik kon me nu, al rollend richting de Walhalla Steps, gaan opmaken voor het meest gave en bijzondere moment van de dag: de finish!

Heldenstatus bij bereiken finish
Nog voordat ik aan de Walhalla Steps moest beginnen riep Niels al ‘Pim, je wordt omgeroepen!’. Het gevoel dat ik samen met mijn team als een geoliede machine te werk ben gegaan om ‘mijn’ sportieve uitdaging te voltooien maakte mij ontzettend trots. Mijn rolstoel werd eerst op de Walhalla Steps neergezet door Jacco. Nu was het aan mij de taak om, met behulp van mijn buddy’s, bovenop de Walhalla Steps te komen. Ook ik was inmiddels boven dus was het mooiste moment van de dag aangebroken: aamen met mijn team was ik na 6,5 uur teamwork gefinisht! Dit zonder ook maar één obstakel over te slaan! Wat was (en ben) ik trots! Bovenop de Walhalla Steps gebeurde er iets waardoor ik deze run nooit meer ga vergeten: echt iedereen stond te klappen, dat was zo bizar, zeker omdat ik in mijn beleving gewoon mijn ding doe. Dat iedereen stond te klappen zorgde voor kippenvel van top tot teen. Voor mij totaal onverwacht werd ik onthaald als dé held van de dag. Zo voelde ik het en dat gevoel is niet te beschrijven. Nadat ik de Walhalla Steps was afgekomen werd ik nog kort geïnterviewd door Carrie ten Napel voor Omroep Gelderland. Na dit interview was het tijd om samen met mijn team te proosten op onze 19km Strong Viking Water Edition! Wat een topdag!

Tot slot wil ik nog een aantal mensen bedanken: allereerst mijn buddy’s Eddy-Paul Bakker, Johan van Ginkel, Niels Nat, Peter Scheidsbach, Jacco Burgers en Robert Hofman. Zonder hen was deelname niet mogelijk. Nogmaals dank voor de topdag, de ondersteuning en de humor onderweg! Jullie zijn mijn helden! Daarnaast wil ik Erwin van Haren, van de organisatie van Strong Viking bedanken. Hij heeft ervoor gezorgd dat de startbewijzen van mij en mijn buddy’s gesponsord konden worden en bij ‘Storm The Castle zorgde hij ervoor dat er een touw klaar hing waar ik mezelf aan kon optrekken. Namens mij en mijn buddy’s heel erg bedankt. Ook wil ik Chris van Breeden van Waarismijnfoto en Eddie van Loon van Moopix.nl bedanken voor de foto’s die zij onderweg van mij en mijn team hebben gemaakt.

Tevens wil ik iedereen bedanken voor alle reacties. Uit de reacties is gebleken dat meerdere mensen een brok in hun keel hadden toen ik, samen met mijn team, bovenop de Walhalla Steps stond. Als ik dat hoor/lees krijg ik daar echt kippenvel van. De, in mijn ogen, meest bizarre reactie die ik gekregen heb is die van Omroep Gelderland presentatrice Carrie ten Napel. Zij heeft een blog gewijd aan ‘mijn’ Strong Viking Run, deze is hier te lezen: http://www.omroepmax.nl/hallonederland/blog-presentatoren/. Tot slot wil ik Omroep Gelderland bedanken voor het volgen van mij en mijn team tijdens de laatste paar kilometers. Het is een hele mooie reportage geworden met mijn finish super mooi in beeld gebracht. Deze uitzending is hier te bekijken: http://www.omroepgelderland.nl/tv/programma/274997666/Strong-Viking-Obstacle-Run/aflevering/739583115. De Strong VIking Water Edition was een run om nooit meer te vergeten en dit gaan jullie nog zien in de aftermovie. Wanneer deze klaar is zal ik hem op mijn social media delen. Iedereen die deze run, voor mij, tot een onvergetelijke run heeft gemaakt: Heel erg bedankt! Ik kijk nu al uit naar de volgende!

Finisher Strong Viking

Pim

7

  1. Chris van Breeden • 27 juni 2016

    Hey Pim,
    Graag gedaan man. Erg leuke blog geworden en vind het super leuk om te zien dat het hele team (jij en je buddies ) het gewoon gedaan hebben! Wacht je aftermovie af, ben reuze benieuwd... Wanneer wordt je volgende mudrun?
    Groeten,
    Chris Beantwoorden


  2. Eddy-Paul • 27 juni 2016

    Heerlijk omschreven Pim, alsof ik er weer rondloop. Op naar de volgende. Beantwoorden


  3. Eddie van Loon • 28 juni 2016

    Hey Pim ...

    Respect voor het lef en doorzettingsvermogen wat je hebt.
    Ik wil even in het bijzonder je teamgenoten een hart onder de riem steken.
    Wat gaaf dat mede dankzij hun jij dit soort dingen mag beleven.
    Ik kijk uit naar onze volgende ontmoeting.

    Succes ... Ed Beantwoorden


  4. Joep • 2 juli 2016

    1 woord!
    Wow Beantwoorden


  5. Lyna • 2 juli 2016

    Proficiat!! Ik vind het ontzettend knap dat je dit deed!!! Beantwoorden


  6. BobbuBrowne • 29 april 2017

    Hello! Cool post, amazing!!! Beantwoorden


Laat een reactie achter bij Eddie van Loon Cancel

PimBrouwers.nl - Pim Brouwers - Zitskiën :: Handbiken :: Rollen