loader

Vechtlust, zweet en tranen tijdens 150km Amstel Gold Race 22 april 2015

Zaterdag 18 april was het dan eindelijk zover. Na weken voorbereiding, gezonde spanning en de vele harde trainingen klonk zaterdagochtend 18 april, om 06.50 uur, in mijn hoofd het startschot voor de uitdaging waar ik zolang naar toegeleefd had: 150 km Amstel Gold Race.

Door de vele beklimmingen wist ik dat ik het niet makkelijk zou krijgen, maar ik was gestart met één heel duidelijk doel voor ogen: het halen van de eindstreep. Voor de rest moest ik van mezelf gewoon lekker fietsen, blik op oneindig, verstand op nul en volle bak gas.

Prima start
De eerste 75 km verliepen prima, al moest ik bij de eerste klim(Geulhemmerberg) even inkomen, ik fietste een goed en lekker tempo(19.5 km/h gemiddeld). Na ongeveer 70 km maakte ik mezelf op voor de zwaardere beklimmingen op het parcours, dit begon met de Camerig, een klim van 4,3 kilometer lang. Daar achteraan kwamen gelijk de Gemmenicherweg en het Drielandenpunt. De combinatie van deze drie beklimmingen zorgde ervoor dat ik in tempo omlaag ging en dat het niet meer zo makkelijk ging als de eerste 69 kilometer.

Aanmoedigingen
Dat de Amstel Gold Race een gemoedelijk evenement is begon ik op dat punt pas echt goed te merken. Alle wielrenners die mij voorbij fietste riepen allemaal wel iets naar mij, van ‘respect kerel’ tot ‘klasbak’ en van ‘kom op hè’ tot ‘je zou dit met je armen moeten doen’ heb ik allemaal voorbij horen komen. Dit hield mij scherp en zweepte mij op waardoor ik in een goed tempo door bleef fietsen. De extra energie die ik kreeg van al deze aanmoedigingen van wielrenners kon ik goed gebruiken bij de Kruisberg (een korte maar pittige klim) de Eyserbosweg (een zware, steile klim met een max. hellingspercentage van 18%) en de Fromberg (dit is een klim die steil begint, daarna een stuk vals plat heeft om vervolgens weer steil omhoog te gaan). Bij deze beklimmingen kwam ik zonder problemen boven.

Strijdend richting finish
De afdaling van de Fromberg komt uit bij de steilste beklimming van Nederland: de Keutenberg. Dit is het enige smetje op mijn Amstel Gold Race. Voor de Keutenberg stond een hele groep stil waardoor ik uit stilstand bij het steilste stuk omhoog moest fietsen. Ik had mijn fiets al in de kleinste versnelling staan, maar doordat ik weinig snelheid had om omhoog te komen sprongen, na twee keer goed aanzetten, de boutjes van mijn kleinste blad los. Ik ben toen, helaas, omhoog geduwd op de Keutenberg. Na anderhalf uur te hebben stilgestaan bovenaan de Keutenberg bleek dat de technische dienst mijn kleine blad niet kon maken. Toen ik dat hoorde kon ik wel door de grond zakken. Door het wachten op de technische dienst had ik nog maar anderhalf uur om op tijd binnen te komen en ik had nog 12 km te gaan en de Cauberg stond in de laatste kilometers nog op het programma.

De emotie en adrenaline gooide ik er op dat moment uit in de vorm van tranen. De gedachte dat ik het misschien niet zou halen en dat dus alles wat ik ervoor had gedaan om de Amstel Gold Race te halen voor niks was geweest spookte door mijn hoofd. Mijn doel was namelijk finishen en dat stond overduidelijk op de tocht. Toch besloot ik vastberaden om verder te fietsen. Ik dacht: ‘Dan maar met mijn middelste blad de Cauberg op, ik wil, ik zal en ik moet hem echt uitrijden!’. De laatste 10 km ging het handbiken puur op adrenaline, dit kwam ook omdat er een wielrenner naast mij kwam rijden en het volgende tegen mij zei: ‘Pim, je bent een held.’, of dat zo is weet ik niet, maar dit gaf mij wel extra energie, kracht en strijdlust de 150 km vol te maken.

Ontlading en emotie op Cauberg
Met nog 4 kilometer te gaan kwam ik aan bij de laatste afdaling tot aan de Cauberg, de Daalhemmerweg. Nu kon het toch echt niet meer misgaan want het was 18.20 uur en ik heb tot 19,00 uur de tijd om binnen te komen. Het besef dat ik het ging halen ondanks materiaalpech zorgde ervoor dat ik op de Cauberg net dat extra beetje kracht kon leveren om, op mijn middelste blad, de top van de Cauberg te bereiken. Juichend en geëmotioneerd heb ik, zaterdag 18 april, met een heel trots gevoel de finish van de Amstel Gold Race bereikt.

Pim

0

Geef een reactie

PimBrouwers.nl - Pim Brouwers - Zitskiën :: Handbiken :: Rollen